SCHOOLREISJE

SCHOOLREISJE
Dat is lang geleden, mijn eerste schoolreisje. Het moet zijn geweest in het voorjaar van 1939. Ik was bijna 7 jaar oud. We gingen met de hele school, ongeveer 80 leerlingen toen, samen met het onderwijzend personeel, een boottocht maken naar Eernewoude om daar door de mooie sloten en plassen te gaan varen.
Al vroeg stond ik heen en weer te springen op het trottoir voor het huis in mijn nieuw, wit matrozenjurkje. Het kraagje en de korte mouwen, afgezet met blauwe biesjes. Het wachten was op mijn ouders, want die gingen ook mee. Mijn vader als begeleider, omdat hij in de Oudercommissie zat, mijn moeder, omdat ze zijn vrouw was.
Ik verheugde mij bijzonder op d├ęze dag. Het begon al dat we met elkaar in de bus naar Leeuwarden gingen, waar de boot aangemeerd lag aan de Prins Hendrikkade. Je kon beneden zitten, maar ook boven op het dek. Wij kinderen gingen natuurlijk eerst de hele boot verkennen, tot het hoofd van de school zei, en nu een plek zoeken, dan krijgen jullie iets te drinken. Dat stil zitten duurde niet zo lang. Al snel liepen we trap op trap af, naar het dek of sloegen we een blik in de machinekamer die je van boven af kon zien en horen. Ja, kinderen zijn nieuwsgierig en beweeglijk. Maar hebben we wel iets van de mooie natuur gezien daar aan de Holstmar, de Alde Feanen en vanaf de boot daar op de Saiterpetten?
Op een gegeven moment zat mijn moeder boven op het dek en ik wilde haar iets vragen, maar de radio stond aan en ze zei: Stil even, want Snip & Snap zijn er voor. Snip en Snap, wie zijn dat? Het bleken twee heren, verkleed in damesjurken en ieder had een dameshoedje op, een tasje om de arm en handschoenen aan. Zij brachten bijzonder droge humor en iedereen vond het geweldig om naar ze te luisteren. Ze traden op in theaters en later ook voor de tv want ze hebben het lang volgehouden, Willy Walden en Piet Muyselaar.
Wat er verder die dag gebeurde herinner ik mij niet veel meer.
Toen we met de bus weer op huis aan kwamen, verstopten wij ons niet onder de zitplaatsen, zoals jaren later gebeurde, om de ouders te verrassen. Stonden er wel ouders te wachten? Zal wel. Blij dat hun kroost weer terug was.
Wel weet ik, dat het mijn eerste en tevens mijn laatste schoolreisje is geweest. De oorlog gooide roet in het eten.

================================