Moterjas op twiveler

Us pake en beppe hienen in hiel smel bêd. It sil in ‘twijfelaar’ west hawwe, mar foar myn gefoel wie it noch smeller. Der siet gjin matras yn, mar trije brede kessens. Peluwen, dy’t harren hielendal foarmen nei de sliepende liven.

Hoewol’t se krekt in grut en lúkse hûs kocht hienen oan de strjitwei, wie it dak net sa ticht dat it winterdeis de snie fan de tekkens keare koe. Mar it wie better as it hiel lytse arbeidershúske dêr’t se earst wennen, en dêr’t, ik wit net of dit echt wier is of dat ik it sels betocht ha, jild yn in meterke moast foar elektrisiteit en gas.

Mar werom nei it bêd. Al wie it nije hûs noch sa lúkse en grut, winterdeis lei der wol snie op ‘e tekkens. Ik kin my harren sliepkeamer net mear herinnerje, wol it keammerke dêr’t in grien ledikantsje stie foar as wy út fan hûs wienen of as ús mem ús even by pake en beppe brocht en sels even hurd om boadskippen gie.

Us pake hie gjin rydbewiis foar de auto. Wol in moterrydbewiis (en skiep, dat wie net altyd in lokkige kombinaasje). En dus ek in lange learen moterjas. As de snie winters wer troch de naden fan it dak wiske, kaam de moterjas oer beppe har fuotten. Beppe lei boppedat altyd hielendal ûnder de tekkens, seachst allinne in lyts bytsje hier.

Neidat ús pake ferstoar ferhúze beppe nei in appartemint. It bêd gie net mei, dat gie nei myn nicht. Doe’t wy beide noch gjin stoere man tsjinkommen wienen, wisten we wol wat foar ien we woenen: ien dy’t ús in moterjas oer it fuottenein lizze soe as we nachts kâld wienen.