Blijf ik altijd het kleine zusje?

Blijf ik altijd het kleine zusje?

Op een gezellige avond met vriendinnen halen we herinneringen op aan vroeger. We kennen elkaar vanaf de eerste klas van de middelbare school, maar praten nu vooral over die tijd daarvoor. Ik vertel over mijn twee zussen. Ik heb altijd al een goede band gehad met beide, maar met beide een andere band. Dat moet ook wel, want mijn zussen zijn zo verschillend van elkaar. De ene reist de hele wereld over en komt altijd te laat. De ander blijft stug in Friesland wonen en is altijd een kwartier te vroeg. Ik was vroeger altijd bij mijn oudste zus (de wereldreiziger), wij waren samen vier handen op één buik. Wanneer ik thuis kwam van school rende ik naar zolder, de kamer van Moniek, mijn oudste zus. We praten uren en ik kon alles tegen haar vertellen. Van verliefdheid tot ruzie met vriendinnen. We lachte veel en gaven elkaar vaak de kieteldood. En wederzijds hetzelfde of toch niet.

Begin 2007 was ik met mijn ouders op vakantie, mijn zussen bleven thuis. Het was een super vakantie tot het telefoontje van Sandra, mijn middelste zus. Mijn oudste zus was zonder iets te zeggen naar Amerika vertrokken en op dat moment hadden we geen idee waar ze was. Sandra had die avond een telefoontje gekregen van Linda Dekker (en nee, niet van goede tijden, slechte tijden) met de vraag of Moniek goed was vertrokken? Goed vertrokken? Moniek bleek al een jaar niet naar school te gaan, maar durfde dit tegen niemand te vertellen. Uiteindelijk vluchtte ze voor 3 maanden naar Amerika om daar als Au Pair aan de slag te gaan. Het was een emotionele avond en ik zal het altijd blijven herinneren. Ik zelf in tranen en mijn ouders in tranen. De eerste keer dat ik mijn vader heb zien huilen. Ik zag teleurstelling, angst en woede bij ze. En ik kon alleen maar denken “Is dit mijn schuld?” Ik ging het bandje terug spoelen in mijn hoofd en had ooit een kladboek gevonden met dit verhaal, mijn zus vertelde niks, maar schreef. Dus ik had het kunnen voorkomen. Ik had mijn zus natuurlijk geconfronteerd na de vondst van het kladblok. Maar ze zei dat het fantasie was en dat het niks voorstelde, ik geloofde haar honderd procent. Achteraf was het dus wel de waarheid.

Na drie maanden stonden we met zijn allen op Schiphol, Moniek kwam weer terug. Ik zag haar en na twee minuten was de woede weg en was het gewoon weer zo als vroeger. Mijn vertrouwen was terug. Bij mijn ouders heeft deze periode langer geduurd. Maar nu zijn mijn ouders zo trots als een pauw, als ze vertellen over Moniek en al haar avonturen. Ze heeft een tijd lang in Polen en Italië gewoond. Daarnaast is ze nu in Amerika en vertrekt ze over een aantal dagen naar Hawaï. En ik ga gezellig met Sandra naar de Nacht van Friesland en een weekendje weg in eigen land.

Terug naar de gezellige avond met mijn vriendinnen. Een vriendin vraagt aan mij: “Maar blijf jij niet altijd het kleine zusje?”. Ik verschil zes jaar met Moniek en vier jaar met Sandra. Toch voel ik mij vaak niet veel jonger. Ook kan ik niet antwoord geven op wie ik het meeste lijk: ik voel mij niet gebonden aan Friesland, maar alleen in het buitenland wonen, zie ik ook niet zitten. En ik ben altijd precies op tijd. Na de avond blijf ik mij toch afvragen: Blijf ik inderdaad niet altijd het kleine zusje met twee beschermende grote zussen? In dat geval heb ik twee hele lieve beschermengelen.